Na het overlijden van mijn vader deelde ik een bericht over zijn dood.

Dat bericht bereikte ook mijn moeder, en die had daar bedenkingen bij. Het kostte me grote moeite rustig te blijven toen ze me daar op aan sprak, het voelde als een standje. Weer niet geluisterd naar mama, moedwillig niet naar haar wens geluisterd papa’s overlijden stil te houden.

Kleine Bram was weer eens stout, dat was het gevoel dat ik in mijn lichaam herkende. Oud zeer. Uitwendig bleef ik kalm, van binnen beefde en trilde ik…

En toch ga ik door op mijn eigen weg. Ik heb het voor mijzelf nodig om woorden te geven aan het proces dat gaande is.

Ik heb afscheid moeten nemen van een hele lieve man, die me intens dierbaar is geweest, maar die ik ook enorm heb gemist in belangrijke fases in mijn leven. Het is niet zijn schuld dat ik zelf ook verwerd tot een emotioneel beperkt beschikbare vader voor mijn eigen kinderen, maar dat pijnlijke gegeven is er ook niet los van te zien.

Het overlijden van mijn vader brengt veel vragen over mijn eigen vaderschap naar boven. En het is mijn eigen keus te delen over die zoektocht. Zo verkennen mijn oudste zoon Fimme Bakker en ik ook onze relatie in een theater, helaas nog maar zes keer.

Over de familiegeschiedenis van papa weet ik nog altijd maar weinig, terwijl het ook de helft van mijn eigen geschiedenis is. En die ga ik verkennen, uitdiepen. Omdat ik dat wil. Ik respecteer het dat mijn moeder er anders naar kijkt, maar ik ga nu echt mijn eigen weg lopen. Dat vind ik eng en moeilijk, omdat ik haar geen pijn wil doen. En ik hoed me voor boze intenties in haar richting.

Maar het wordt ook tijd om niet meer bang te zijn voor haar opinie.

Wordt vervolgd…