Acht jaar geleden verliet Bram Bakker de vrouw waar hij twintig jaar mee samenleefde en met wie hij twee prachtige kinderen heeft; hij miste iets, maar had nog geen idee wát. Er volgde een roerige periode, waarin hij een ernstige neurologische aandoening kreeg, zijn geliefde vak als psychiater verliet en aan de hand van de verslaving van zijn oudste zoon zijn eigen mateloosheid leerde kennen.

Gaandeweg werd het Bram steeds duidelijker dat gemis aan onvoorwaardelijke liefde hem voortdreef in zijn veel te drukke en moeizame liefdesleven.

En toen viel dat muntje en werd alles anders.