Al mijn hele leven wordt ik geconfronteerd met onveiligheid. En dan bedoel ik een gevoel, diep van binnen, dat regelmatig de kop opsteekt.
Doordat ik me afgewezen voel, of niet krijg waar ik wel naar verlang (een knuffel, een complimentje of een aai over mijn hoofd).
Het is allemaal niet zo rationeel, maar dat maakt de last die het me bezorgt niet minder.
“Het is niet lekker om je onveilig te voelen, het schaadt ook de relaties met de mensen die er juist toe doen.”
In de wereld is momenteel ook veel onveiligheid, als ik de media moet geloven. Om ons weer veilig te kunnen/mogen voelen is het volgens de politici die aan de macht zijn vereist dat we veel meer geld gaan uitgeven aan wapentuig. De suggestie is dat dit van enorme betekenis zal zijn voor ons gevoel van veiligheid. Ik geloof er niets van.
Dat omstandigheden van invloed zijn op hoe ik me voel is geen punt van discussie. Maar dat de toestand in de wereld, en die is niet best, bepalende invloed heeft op hoe veilig ik mij voel lijkt mij vergezocht.
Sterker nog: ik denk dat het gevoel van onveiligheid dat altijd al in de binnenwereld van veel van de machthebbers leefde nu wordt uitgeleefd op ‘de vijand’.
Als ik de veiligheid in mezelf ervaar hoef ik met niemand ruzie te maken. De liefde floreert als je niet wordt getriggerd door een ander, maar durft te vertrouwen op wat je voelt.
Mijn opdracht is begrijpen waar die onveiligheid in mij huist, en hoe ik me daar anders toe kan verhouden. Vooral in relatie tot mensen die veel in me losmaken. Durven verbinden, eerst met jezelf, en dan met de mensen die er toe doen.
Ik geloof dat ik onderweg ben naar meer intimiteit in mijn relaties door een groeiend gevoel van veiligheid. Ik ben best okay, en als ik daar op vertrouw wordt het leven lichter. Met de wereldpolitiek en ons defensiebudget heeft dat niets te maken…
Reacties