‘Emoties zijn niet goed of slecht, emoties zijn’ is een zinnetje dat me lang geleden werd aangereikt door een professor waarvan ik de naam al lang weer ben vergeten.
Maar ik heb het wel altijd onthouden, omdat emoties zich niet aan regels houden, en ieder oordeel erover enkel iets over de oordelende persoon zegt …
Jongens huilen niet? Onzin!
Meisjes mogen vaker boos worden? Zeker!
Emoties hebben een functie, die je niet leert begrijpen door er hoog over op te geven (blij is leuk) of het categorisch te veroordelen (woede is fout).
“Boosheid is onlosmakelijk verbonden met liefde.”
De Engelse journalist Sam Parker ontdekte in zijn eigen zoektocht naar verlichting van zijn oud zeer dat kickboksen hem energie gaf. Dat er ook iets goeds te ontdekken viel in boosheid. En dat je die constructief kunt inzetten op het moment dat je het gevoel begrijpt.
Zijn eigen ontdekkingsreis in combinatie met gedegen journalistiek werk vind je in ‘Goede woede’, een fascinerend boek over historische misverstanden rond woede, ingebed in de steeds belangrijker wordende aandacht voor het lijf als opbergplek van emoties. Het is in lijn met het werk van grootheden als Gabor Maté en Bessel van der Kolk, je leest ook over hun werk in het boek.
‘Goede woede’ heeft mij ook weer veel over mezelf geleerd. Het is geen zelfhulpboek, maar het zet je wel aan deze emotie anders te hanteren.
Om mijn leraar Piet Weisfelt te citeren: ‘Boosheid is onlosmakelijk verbonden met liefde.’
Leer hier meer over het boek (je kan het boek hier ook direct bestellen).
Reacties