Het wordt de derde en laatste keer, mijn deelname aan het grootste loopevenement in Afrika. Uphill dit jaar, van Durban aan de kust landinwaarts naar Pietermaritzburg.
Meer dan 20.000 mensen proberen binnen 12 uur 87 km te voltooien…
Waarom? Omdat het kan? Of omdat het moet? Mezelf afbeulen was een levenshouding, zolang ik me herinner.
Liever lichamelijke pijn dan emotionele pijn zat daaronder, niet alleen bij mij. In extreme sporten bewerken veel beoefenaars hun trauma’s…
“Ultralopen is ook een vorm van verdoven, en helaas lost dit niets op.”
Na lang en intensief werken aan mezelf ben ik voldoende geheeld om zonder dit mateloze rennen verder te kunnen in het leven. En als ik mijn gevoel volg bij het rennen hoef ik niet zo ver en extreem meer…
De vorige keer dat ik meedeed was ik ziek, in 2018 rende ik met de toen nog onbegrepen diagnose ‘cerebellaire ataxie’. Nu ben ik gezond en ga ik dit belangrijke deel van mijn vroegere leven afsluiten. Het voelt alsof ik een bedevaart ga ondernemen, zes dagen Zuid-Afrika, om iets achter te laten. Alleen, bewust.
Om er meer van te maken dan een ego-project probeer ik ook aandacht en geld te verwerven voor de Giving Light Foundation.
Als je bijvoorbeeld het boek Ultra bestelt dan maak ik 20 euro over aan dit mooie project, ook in Z-Afrika. Kijk s.v.p. ook even op Giving Light Foundation.
Dank voor je support❤️
Reacties