Na mijn laatste ultramarathon (dat is althans de bedoeling) bevind ik me nu midden in de afkickfase: de neiging om toch maar weer een prestatiedoel te kiezen voel ik steeds ergens trillen…
Ik heb mijn Oura-ring al afgedaan, en meet even helemaal niets aan mijn lijf, geen cijfers die iets zeggen over mijn conditie. Ik neem waar dat ik fysiek nog aan het herstellen ben van die 86 km Comrades marathon. Een paar teennagels zijn blauwzwart verkleurd…Dat onrustige gevoel (‘ik moet weer wat’) wil ik verdragen, niet verdoven door er doorheen te rammen.
Zo zal iemand die dertig jaar flink rookte en net eindelijk gestopt is zich ook ongeveer voelen, vermoed ik. Ondanks ruim voldoende motivatie om het duurzaam te laten.
“Het is een ingewikkelde overgang van hardlopen als verdoving naar hardlopen voor niets meer of minder dan een lekker gevoel.”
Ik schreef er al een boek over (‘Hardlopen als lichaamswerk’) en ik draag al jaren bij aan de cursus Runningtherapie (runningtherapie.nl), maar zit er nu zelf nog even middenin.
Met enkel kennis leer je dit dus niet af, ik ben een deskundige die ervaring opdoet…
Reacties