Zes dagen op en neer naar Zuid-Afrika voor een hardloopwedstrijd, best een onderneming. Vroeger vond ik het normaal…
De 99e Comrades Marathon was een imposant event, met 22.000 deelnemers, die waren ingedeeld in drie groepen, die met een kwartier tijdsverschil werden weggeschoten. 86 km, van Durban naar Pietermaritzburg. Met 1800 hoogtemeters.
Ik zat in de middelste groep en verbaasde me over de hectiek. Ook in Zuid-Afrika wordt het steeds meer ieder voor zich. En is hardlopen big business geworden.
De gemoedelijkheid van de vorige keer (2018) was er niet meer. De eerste twee uur renden we in het donker en toen de zon opkwam werd het snel warm.
De hele dag liep ik alleen, zonder kletspraatjes met andere lopers. Er kwam van alles voorbij. Mijn evenwichtsprobleem uit 2018 bijvoorbeeld: toen ik na 50 km echt moe begon te worden raakte ik ook uit balans… The body keeps the score?
“Veel gedachten kwamen voorbij tijdens dat rennen, lekker ongestructureerd …”
Het was de trip die ik in gedachten had, en nu hoef ik nooit meer een ultraloop te doen.
Ik loop enkel nog voor het goede gevoel!
Bram, ik vind het mooi dat je het voor jezelf op deze manier afgerond hebt. Ik ken het gevoel van kapot willen gaan op zo’n idiote grote afstand totaal niet. Ik ben een wandelaar, maar de Vierdaagse ga ik absoluut niet doen. Te veel en te druk. Maar wat was dan je eerste gevoel bij hardlopen toen je ooit begon? Was het een manier om de pijn van het leven of de worsteling met het leven aan te kunnen? Hoe denk je dit nu te gaan doen? Hoe ga je om met de leegte die komen gaat?