Mijn ex-collega prof. Jim van Os (nog nooit persoonlijk ontmoet trouwens) zei ooit tegen een journalist dat ik misschien wat te ver voor de troepen uitliep. Is dat een compliment? Of juist zorgelijk? Het voelt tot de dag van vandaag ongemakkelijk, zo’n recensie van een autoriteit…
Ik heb de psychiatrie vaarwel gezegd omdat mijn gevoel dat de vorm te vaak ten koste gaat van de inhoud te sterk werd. Is dat voor de troepen uitlopen?
Nu werk ik buiten de reguliere kaders, maar wel vanuit mijn hart. En soms heb ik een zwak moment, dan sneer ik naar artsen die emotionele problemen bestrijden met antidepressiva of andere pillen. Kun je beter niet doen, worden die dokters getriggerd, en dat helpt niet.
Maar: er wordt nog altijd teveel gedempt van onze complexe emoties, denk ik…
Dus probeer ik positief te blijven, en dan ben ik oprecht dankbaar dat ik mijn verhaal mag doen bij een grote meneer in de alternatieve of spirituele wereld (of hoe je het maar wilt noemen…).
Ik begrijp dat ik van alles oproep met mijn verhaal over de psychiater die zelf gek was. Soms krijg ik lof, vaak ook kritiek, maar ik ga mijn mond niet meer houden over wat me raakt in onze omgang met emoties.
Dank voor het podium nogmaals Michael Pilarczyk! Zie hier het gesprek dat ik met hem had.
Reacties