Deze week kwam That’s the Spirit naar buiten met een film over zoon Fimme Bakker en mij die op 14 januari wordt gelanceerd in Utrecht. Dan voel ik eerst en vooral ongemak.
Ik heb ermee ingestemd natuurlijk, en ook geloofd in het delen van dit vader-zoonverhaal, maar die aandacht?
Ik verlangde er altijd naar, maar heb tegelijkertijd moeite het te ontvangen.
Spreekwoord dat thuis het meest werd geciteerd? ‘Doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg’
‘Je moet ook weten wat je waard bent, en daar voor durven staan’ zei een goede vriend tegen me. Ik vind het lastig. Dat mensen naar ‘Oud zeer’ komen kijken in het theater waardeer ik zeer, de reclame die nodig is om de zalen vol te krijgen vind ik verschrikkelijk …
Gaan staan voor wat ik waard ben (en ik weet met mijn verstand heus wel dat ik iets waard ben) blijft een uitdaging. Ik schaam me als ik het gevoel heb dat ik me onnodig (of teveel) profileer. Ik zondig dan tegen de normen en waarden die me thuis werden bijgebracht.
Het is calvinisme, ik weet het. Maar ik kom er nog steeds niet helemaal los van, iedere keer dat ik afwijk van dat referentiekader schaam ik me een beetje. Vind ik mezelf een aansteller, een theatraal aandachtsorgel. Terwijl ik oprecht dankbaar ben als iemand me laat weten iets aan mijn verhaal te hebben gehad. Dubbel is het, nog steeds.
Maar hopelijk niet voor eeuwig, ik ben onderweg. Zo vind ik mezelf echt wel aardig ondertussen.
Je kan hier de podcasten beluisteren waarin Fimme en ik te gast waren. En mijn zoon zegt wijze dingen!
Reacties