Het gonst al weer om me heen: ‘Volgend jaar ga ik echt structureel sporten’ en ‘Ik ben dat overgewicht beu, ik ga vanaf het nieuwe jaar heel anders eten’.
Het is traditie in ons land, praten over goede voornemens, maar levert het ons ook echt iets op?
De meeste goede voornemens sneuvelen al in de eerste weken van het nieuwe jaar weten we uit onderzoek. Waarom: omdat het gedrag waar we ons van willen ontdoen ook een functie heeft… Prima om je voor te nemen om minder te gaan drinken, maar weet je ook waarom je regelmatig te veel drank nuttigt?
Als we ons eigen gedrag afkeuren wijzen we toch eigenlijk onszelf af? Of tenminste een deel van wie we zijn?
Mensen die goede voornemens hebben willen zichzelf veranderen. Ze streven een positiever beeld van zichzelf na. Dat kan en mag, maar is het ook nodig?
“Mijn hele leven had ik last van goede voornemens. Niet alleen rond Oud en Nieuw, maar bijvoorbeeld ook bij mijn verjaardag”
Dan zei ik tegen mezelf: ‘Mijn komende levensjaar ga ik niet meer…’ Soms vond ik 1 mei een goed moment om iets te gaan veranderen, of een willekeurige andere datum.
Onder de immer mislukte goede voornemens (en sommige doelstellingen leken echt heel haalbaar…) school een hard oordeel over mezelf, een negatief zelfbeeld in vakjargon. ‘Als het me lukt om … dan wordt er van me gehouden’ was het onderliggende verlangen.
Het is klaar met de goede voornemens, ik stop er mee. Ondanks al mijn tekortkomingen (ook in de ogen van anderen) geloof ik inmiddels dat ik wel goed genoeg ben. Sterker nog: ik ben er vast van overtuigd geraakt na jaren sleutelen aan mezelf.
En het oordeel van anderen gaat me deze nieuwe overtuiging niet meer afnemen. Door dit gevoel wordt het streven naar ‘nog beter’ overbodig, dus voor het eerst heb ik deze jaarwisseling géén goede voornemens. Heerlijk vind ik het.
Een gelukkig nieuwjaar wens ik iedereen, vol onvoorwaardelijke liefde
p.s. Meer weten? ‘Gek van verlangen’ verschijnt op Valentijnsdag.
Reacties