Deze week speelden Fimme Bakker en ik twee keer in Theater Bellevue in Amsterdam, een soort thuiswedstrijden.
Op een van die avonden kreeg ik kort voor aanvang een onverwacht bericht van de moeder van mijn dochter en jongste zoon: vanavond kom ik kijken!
Ik schrok me rot… Niet verwacht, geen rekening mee gehouden. Was mijn tekst wel okay? Een deel van het verhaal gaat over onze tijd in Bloemendaal, de jaren dat Fimme helemaal vastliep door zijn verslaving. Ik met de tweede leg in het mieterse dorp, Fimme eenzaam worstelend met een verslaving op een studentenkamer in Amsterdam. Waarvan ik toen nog geen idee had…
Het grootste deel van mijn leven deed ik dapper alsof de mening van voor mij belangrijke mensen (vrouwen vooral) me niets kon schelen. Mijn moeder gaf weinig goedkeuring aan mijn doen en laten en ik had de overtuiging dat alle vrouwen zo naar me keken. En ik besloot dapper te doen alsof dat me niets uitmaakte, ik hield weinig rekening met mijn partners. Niet met hun emotionele behoeften, maar ook niet met die van mezelf.
‘Je gaat het pas zien als je het doorhebt’ en dan is een ex die naar je komt kijken ineens heel spannend. Dus ik werd behoorlijk zenuwachtig toen de moeder van mijn jongste twee kinderen voor mij heel onverwacht kwam kijken…
Zijn mijn teksten niet te kwetsend? Beschadig ik haar en/of de kinderen niet met wat ik zeg?
Een paar jaar geleden had ik mezelf die vragen niet gesteld, ik had geen contact met mijn onzekere binnenwereld…
Dus goed dat ze kwam, en dat het mij raakte. Na afloop dronken we iets en begreep ik dat het niet slecht was gevallen. Een moment van opluchting én verbinding.
p.s. de allerlaatste voorstelling is op donderdag 5 juni in Rotterdam, een benefietvoorstelling voor het werk van straatarts Michelle van Tongerloo met onverzekerde mensen die worstelen met een verslaving. Koop hier tickets.
Reacties