‘Dankbaarheid’ kun je oefenen zei mijn vriend Jeroen Decker tegen me. En daar heeft hij natuurlijk gelijk in. Ik heb nog meer training nodig, want in het gesprek dat we hadden liet ik steeds een ‘maar’ horen na alles waarvoor ik dankbaar ben.
‘Ik ben dankbaar voor alles wat ik de afgelopen jaren heb geleerd, maar had dat niet wat eerder in mijn leven gekund?’
‘Ik ben dankbaar voor het leven dat ik kan leiden, maar waarom is daar nooit een stabiele en duurzame liefdesrelatie onderdeel van geworden?’
‘Ik ben dankbaar voor mijn gezondheid, maar daar werk ik ook heel hard voor’.
‘Ik ben dankbaar voor alles wat mijn moeder me heeft geleerd, maar waarom moest dat zo hardhandig?’
En zo kan ik nog wel even doorgaan. Ik realiseer met dat echte dankbaarheid geen relativering kent. Aan de andere kant van het spectrum zit de jaloezie, een van de meest giftige gevoelens die ik helaas maar al te goed ken.
Waarom lukt het ons (ik denk dat het een Nederlandse kwaal is) toch zo moeilijk om dankbaar te zijn voor de rijkdom die in ieder leven te vinden is? En zeker in Nederland…
Als je blij bent met je eigen gras heb je geen vragen over de kleur van het gras aan de overkant.
De mensen die werken bij Hillhouse Clinics in Kaapstad, waar ik op bezoek ben, werken vanuit dankbaarheid, nederigheid, bereidwilligheid en eerlijkheid. Het zijn in meerderheid Z-Afrikaanse verslaafden in herstel, die deze houding voorleven in hun werk met Nederlandse klanten van Phase1.
De foto nam ik bij ‘Where Rainbows Meet’ in het township Vrygrond. Mensen die het zelf niet kunnen betalen krijgen daar eten dat wordt gemaakt door locale vrijwilligers, die zich en passant ook bekommeren over tientallen kinderen. En weet je wat ik daar proefde, bij iedereen? Dankbaarheid voor dat wat er wel is. Liefde vooral.
Er is genoeg om over te klagen in Afrika, en toch gebeurt het heel veel minder dan bij ons.
“Met drank en drugs heb ik weinig problemen, maar qua mateloosheid kan ik hier zo inchecken.”
En er dan hopelijk achter komen waarom ‘Rupsje nooitgenoeg’ nog steeds in mij huist. Mijn prestatiegerichtheid is een rol die ik graag wil achterlaten. Omdat ik dankbaar kan en mag zijn voor alles wat dit leven me heeft gebracht. Dat realiseerde ik me, terwijl ik als vrijwilliger een paar uurtjes boterhammen smeerde in dat township.
Vandaag ben ik zonder enige reserve dankbaar voor dat inzicht.
p.s. luister nog eens naar het inspirerende verhaal van Jeroen…
Reacties