‘Is er een verlangen om te stoppen?’ vraagt men altijd bij Phase1, als mensen zich melden voor hulp bij problematisch gebruik van middelen.
Het antwoord is meestal ‘ja’, en dat kan ook moeilijk anders als je je meldt met een hulpvraag.
Bij rustig doorvragen kom je ook wel eens bij twijfel. Iemand heeft zich bijvoorbeeld vooral gemeld, omdat zijn/haar partner dit eist. Of een werkgever. ‘Je gaat er nu iets aan doen, anders…’
Echt spannend wordt het als het gaat om de zogenaamde gedragsverslavingen, vind ik. Dat is niet toevallig ook mijn probleemgebied. Zo ben ik een workaholic die wel zegt dat hij minder hard wil werken, maar het toch meestal niet echt doet. Inderdaad: onvoldoende bereidwilligheid waarschijnlijk.
Nog lastiger: het zoeken naar erkenning en bevestiging. Ik wil het graag wat minder, praat er ook over met mijn therapeut en nabije vrienden, maar kan het toch vaak niet laten. Ik ben een ‘love addict’ die de liefde nog steeds te vaak buiten zichzelf zoekt.
Ik probeer het nu al een tijdje te doen zonder vaste liefdespartner, maar ik ben er in mijn hoofd nog veel te vaak mee bezig. ‘Zorg altijd voor een goed gevulde reservebank’ adviseerde mijn vader me ooit, en onbewust ben ik daar nog steeds druk mee (zo vaak gaf hij geen advies…).
De volgende stap: zorgen dat ik er echt helemaal niet meer mee bezig ben, zoals mijn vriend Jeroen me adviseerde.
Aan de oppervlakte ben ik het met hem eens, maar aan mijn bereidwilligheid mankeert nog iets…
Reacties