Het was zelfs voor Taiwanese begrippen een serieuze beving, op 27 december.
Maar daar heb je niets aan, als je hotel op 11-hoog ‘s avonds om 23 uur ineens serieus begint te schudden. Het was de eerste keer dat ik zoiets meemaakte en het was doodeng. De eerste gedachte die door mijn hoofd schoot? Ik wil niet dood! Het schokken stopte na ongeveer een minuut, en dat is een wilde gok, want je gevoel voor tijd verdwijnt ook per direct…
Toen het wat langer stil bleef werd ik rustiger en kwam er ook weer wat ordening in mijn gedachten. Ik wil nog niet dood, en niet in Taiwan, ver van iedereen die me zo dierbaar is. Ik wil niet sterven in een hotel dat in elkaar zakt…
“Het bleef rustig en in de dagen daarna drong tot me door welke levensles ik aan den lijve had ervaren: het kan altijd en overal zomaar ineens met ons gedaan zijn.”
En tegenover natuurgeweld zijn we machteloos, het kan ons allemaal treffen, altijd en overal.
Het stemt me nederig, de waanzin van de illusie dat we controle over ons leven kunnen hebben werd me weer eens duidelijk gemaakt.
Wat resteert is dankbaarheid voor het leven en je aandeel nemen in de invloed die je wel kunt hebben op het wel en wee van planeet aarde. Leef vanuit liefde, met respect voor al het andere leven op deze aardbol.
Reacties