Ooit promoveerde ik op de behandeling van angststoornissen. Ik geloofde nog dat antidepressiva dat kunnen genezen. Ik was me ook nog niet bewust van mijn eigen angsten. Het is een tijdje terug…
De medicatie die we voorschrijven aan iemand die angstig is kan hooguit symptomen verminderen. Over de oorzaak van de angst zegt het werkelijk niets, het is het onderdrukken van een alarmsignaal (want dat is angst). Ik ben niet tegen het gebruik van angstremmers, maar mensen hebben wel recht op een eerlijk verhaal.
“Angst is geen stoornis, maar huiswerk, als je het aandurft.”
De zoektocht naar de oorsprong van angst kan lang duren en ook pijn doen. Dus moed heb je wel nodig als je dit alles overheersende gevoel wilt doorgronden…
Bijna altijd zit er vermijding vast aan angst, we gaan situaties waarvan we voelen dat ze heel spannend zijn liever uit de weg. En daarmee houden we de angst in stand.
Deze week mocht ik in Spanje met een clubje prachtige mensen werken aan hun oud zeer. Wat hadden we gemeen? Onderdrukte angsten. En in de veilige, intieme setting van la Carroja kwam dat besef aan de oppervlakte. Door veel lichaamswerk ook, verbonden ademen bijvoorbeeld. We leerden over onze aangeleerde overlevingstactieken, en herkenden onszelf in de verhalen van de ander. Het was helend, voor ons allemaal. Het hoogtepunt? Op de laatste dag liepen we een voor een door een natuurlijke opening in de berg die boven ons dorpje ligt. En daar lieten we ieder iets van die oude angsten achter.
Oud zeer gaat over angst, en die kun je overwinnen, met liefde vooral. Meedoen aan zo’n retraite is echt het mooiste werk dat er bestaat. Hoe minder angst er is, hoe gelukkiger ik me voel.
Reacties