Nadat zo’n vier maanden geleden de laatste muntjes vielen in de lange zoektocht naar mijn ware ik dienden de veranderingen zich ook als vanzelf aan.
Vooral het delen van alles wat wel en niet behulpzaam was om uiteindelijk mezelf te omarmen werd overbodig: het oude leven heb ik achter me kunnen laten, van het nieuwe kan en mag ik in stilte genieten.
Iets geven aan mijn medemensen wil ik graag blijven doen, maar ik hoef er zelf niet zo heel veel meer uit te halen. Dat was wel eens anders…
Waarom hoeft dat niet meer? Ik geloof inmiddels dat ik wel ‘goed genoeg’ ben. Iedereen die dat wil betwijfelen kan en mag dat doen, ik ben de strijd om geliefd te worden voor nu voorbij.
Nog een boek over de jacht naar onvoorwaardelijke liefde (het verschijnt op Valentijnsdag), want dat was de laatste en belangrijkste etappe, en dan stop ik met delen over mijn persoonlijke proces. Ik blijf hopelijk nog lang creatief bezig met boeken en/of theater, maar ben los van de zucht naar liefde die me voortdreef.
Een ‘love addict in recovery’ ben ik. Een terugval in mateloos gedrag om mezelf goed genoeg te vinden ligt nog wel een tijdje op de loer, maar ik ben klaar voor de uitdagingen die ik ga tegenkomen. Er zijn nog triggers voldoende, maar ik heb het vertrouwen dat ik ze herken en kan weerstaan.
Op deze plek verschijnen vanaf nu op zaterdagochtend geen persoonlijke ontboezemingen meer, van mijn therapeute heb ik na jaren ook afscheid genomen en het theaterprogramma over het Oud Zeer in de relatie met mijn vader stopt in april.
Het eerstvolgende doel is uitleggen hoe allesbepalend de liefde voor ons is.
“Zonder liefde wordt het niks, en vooral niet zonder zelfliefde.”
Over hoe ik dat uiteindelijk ontdekte kun je lezen in ‘Gek van verlangen’. Je kan hier alvast een exemplaar bestellen.
Ergens in 2026 begin ik te werken aan een biografie (een boek over iemand anders) of een roman (een verhaal verzinnen)
Hopelijk blijven jullie meelezen, voor nu wens ik ieder medemens vooral feestdagen vol liefde!
Reacties