Deze week kreeg ik de eerste spontane recensies over ‘Gek van verlangen’ en het lijkt er op dat mijn missie gaat slagen: helen door te delen, andere mensen met uitdagingen in de liefde iets geven dat ze kunnen gebruiken …
Wie is er niet verslaafd aan liefde en hoe kom je aan die pijn van het gemis voorbij? Daar gaat dat boek over.
Dat mijn publieke reis voor onbepaalde tijd stopt is precies waar ik nu ben. En de ongevraagde aandacht van de afgelopen weken onderstreept dat enkel.
Ik zal blijven creëren, al was het alleen maar om in de voetsporen van mijn vader te blijven, en ergens ook iets bij te dragen aan de ontwikkeling van mijn kinderen. Ik hoop dat ik over een tijdje vooral de vader van de succesvolle cabaretier Fimme Bakker ben.
Voor mijn rol als vader, vriend en liefdespartner hoef ik geen aandacht meer, ook al blijf ik blij met iedereen die een boek van me wil lezen of in een theater komt kijken.
Is mijn heling dan voltooid? Tuurlijk niet! Ik weet dat het nooit stopt, en ik werk rustig verder. Deze week deed ik zelfs een prachtige sessie met paarden bij het SOM Centrum van Petra Stolk, na veertig jaar vermijding van die dieren.
Dit is voorlopig mijn laatste zaterdagochtendbericht, het nieuwe leven hoeft geen bevestiging van buiten meer. Nog zeven keer ‘Oud zeer’ spelen en dan eens proberen of ik weer bij mijn moeder op de koffie mag, maar geheel buiten beeld.
Lieve mensen, jullie aandacht heeft veel voor me betekend de afgelopen jaren. Maar door de zelfliefde die werd gerealiseerd kan ik voorlopig ook zonder.
Reacties