Het was niet de keus van mijn moeder, de boeken die ik de afgelopen jaren schreef over mijn worsteling met oud zeer.
Sterker nog: ze keurde het af dat haar oudste zoon de vuile was buiten hing. En dat is een regel waar ze nog steeds niet aan twijfelt: je hoort dat niet te doen, ook niet over andere familieleden.
Er zat heel veel pijn in onze moeder-zoon-relatie en we spraken elkaar sinds het overlijden van papa (maart ‘25) helemaal niet meer. Dat zat me niet lekker.
Mama is 85 inmiddels, en ze wordt overgrootmoeder eind van dit jaar. En ik opa. Voor dat (achter)kleinkind is het toch ook niet goed als wij elkaar niet meer zien, dacht ik. En ik wilde gaan kijken hoe het met haar was, geen indirecte informatie meer via mijn zus of kinderen.
Dus nodigde ik mezelf bij haar uit, via de post. Ze stuurde me een kaartje terug: ‘Ik vind het spannend, maar je bent welkom.’ Ze zette eronder: ‘liefs, mama’. Daardoor voelde ik dat het goed zat.
Een week geleden ging ik… Het was onwennig, maar het was eerst en vooral fijn om elkaar te zien.
“Ik voelde dat er liefde stroomde, over en weer.”
En nu gaan we samen bouwen aan een warmere relatie. Het vertrouwen in elkaar laten groeien, er is nog weinig over. Maar de intentie klopt, en ze wordt heel oud.
Volgende week gaan we samen naar een try-out van haar oudste kleinzoon Fimme, daarvoor eten we samen. Ik ga er verder niets over delen, dat ligt achter me. En ik respecteer daarmee ook haar wens dat niet te doen. Meer weten? Alles wat er aan mijn kant toe doet staat in ‘Gek van verlangen’.
Reacties