Deze zomer werk ik aan de theatervoorstelling ‘Oud zeer’, de try-outs beginnen eind september al.
De ambitie is om in theatervorm te reflecteren op het leven van mijn vader Paul, die vier maanden geleden op 89-jarige leeftijd overleed.
Het is een moeilijk en soms pijnlijk proces, omdat ik hem in ere wil houden (het was een hele lieve, zachtaardige man), maar toch ook wil vertellen wat ik als zijn zoon heb gemist.
Hij heeft heel veel voor me betekend, maar me tegelijkertijd niet kunnen behoeden voor sommige ellendige gebeurtenissen in mijn jeugd.
Ik ben daar niet boos over, maar wel verdrietig. Ik begrijp hem steeds beter, en hoop straks ook anderen iets te bieden met mijn inzichten.
De korte samenvatting: zijn onverwerkte trauma’s (oorlog, weinig emotionele warmte in zijn jonge jaren) hebben ook mijn leven gekleurd.
Mijn moeder zal waarschijnlijk niet komen kijken. Op de email die ik haar stuurde waarin ik ook het voornemen deze voorstelling te gaan maken deelde, kwam geen reactie. Waarschijnlijk ook, omdat ik zei te stoppen met mijn pogingen me te gedragen zoals ik denk dat ik moet doen om waardering, een compliment of zelfs trots van haar te verdienen…
Over papa spreken in het publieke domein is niet haar stijl. Maar: ik heb recht op mijn eigen verhaal, en als ik dat publiekelijk wil doen mag dat ook. Ik hoef niet te wachten tot na haar overlijden om haar te ontzien, ik wil geen geparentificeerd kind meer zijn…
Mijn intentie is niet om papa of mama op een podium zwart te maken. Dat verdienen ze ook niet: ze deden wat ze konden voor mijn zus en mij, en dat ik last heb van wat ze niet konden geven is dé grote uitdaging in mijn huidige leven.
Via mijn oudste zoon bezorgde mama mij onlangs het houten portret dat mijn vader zo’n tien jaar geleden van mij maakte. De manier waarop deed pijn, maar ik ben blij dat ik het nu zelf heb.
Nu door met het werken aan dit transgenerationele trauma. Ik heb er sowieso zelf iets aan, en hopelijk de mensen die komen kijken straks ook…
Hier de speellijst.
Reacties