Gezinsbreuken

Pas kwam ik schrijver – journalist Haroon Ali tegen in een interessante podcast over ‘gezinsbreuken’ (Nooit meer slapen).

Hij schreef daar een boek over, ‘Het blijft toch je familie?’, ondermeer vanwege de verstoorde relatie met zijn vader. Ik kende wel termen als ‘kindverstoting’ en ‘oudervervreemding’, maar ‘gezinsbreuk’ was nieuw. En beter, denk ik, want met minder lading.

Er is een gezinsbreuk tussen mijn moeder en mij, maar wie nu het meest de dader of het slachtoffer is maakt eigenlijk niets uit: aan beide kanten van de breuk zit pijn. En meestal veel, en al lang…

‘Oud zeer’, niet enkel de titel van een boek en een voorstelling, maar iets dat mama en mij parten speelt. In verschillende uitingsvormen, maar het gaat wel over onze historie, lang geleden al. Zij vindt dat je dat binnenskamers moet houden, ik vind dat ik recht heb op mijn verhaal, zelfs op een podium. Zolang ik tenminste niet als doel heb wraak te nemen, mijn frustraties zijn niet interessant. Bottom line gaat het me om meer aandacht voor transgenerationeel trauma: hoe oorlog en seksueel grensoverschrijdend gedrag onze familiebanden kunnen misvormen…

De ondertitel van het boek van Haroon Ali is ‘Eerste hulp bij gezinsbreuken’. Ik moet het nog gaan lezen, maar heb nu al vragen bij dat ‘eerste hulp’: er gaan bijna altijd jaren ellende over en weer vooraf aan de breuk, en het eventuele helen duurt ook heel erg lang. Dat is geen ‘quick fix’ op de eerste hulp.

De overgevoeligheid in de onderlinge relatie is vaak een trigger die leidt tot escalatie, en dan is geen contact soms beter. En: beide partijen moeten verlangen naar herstel, trekken en duwen vanaf één kant werkt nooit.

Ik zou het fijn vinden mijn moeder weer eens te zien, maar hoe ik daar kom? Mijn gevoel zegt: niet zolang er een voorstelling over haar overleden man en mijn emotioneel afwezige vader in het theater is, en dat duurt nog vier maanden…