“Je gaat het pas zien als je het doorhebt” zei Johan Cruijff ooit. En inmiddels voeg ik er altijd aan toe: “Als je het hebt gezien kun je het nooit meer niet-zien”.
Zo viel me pas het inzicht toe dat de uitkomst van de gesprekken die ik voer in belangrijke mate wordt bepaald door hoe het met mij op dat moment gaat. Therapie beschouw ik nog altijd als een soort van kunst, een creatief proces dat helaas niet altijd even soepel verloopt. Maar dat kan ook niet, het is mensenwerk…
Hoe beschikbaar ben ik? Hoe open kan ik mijn klant tegemoet treden? Of: in hoeverre zitten mijn persoonlijke overtuigingen in de weg?
Deze week had ik een ingewikkeld gesprek met een jong mens dat overweegt het leven te verlaten, door eigen hand. Daar vond ik altijd heel veel van: “Niet doen, desnoods gaan we je gedwongen opnemen!”
Inmiddels weet ik het ook niet meer zo goed. Wel ouder, niet wijzer. Maar toen ik dat inbracht bij mijn gesprekspartner ontstond er ruimte om er zonder veel oordeel over uit te wisselen, die actieve doodswens. Ik had aandacht en geduld, kwaliteiten die ik pas de laatste tijd een beetje begin te ontwikkelen. En daardoor kwam er een veilig gevoel bij het jongmens naar boven (man of vrouw is hier irrelevant) dat resulteerde in veel openheid naar mij toe.
Of dit het begin is geweest van een ander perspectief op het leven weet ik niet. Het is ook mijn leven niet. Maar het was een fijn gesprek wat mij betreft, dat me heeft verrijkt, zonder dat die ander me nu iets verplicht is.
En het ging in the end over liefde, bedacht ik me naderhand. Niet de liefde die je moet verdienen, maar iets dat je kunt geven aan iemand die dat kan gebruiken. Ik had op dat moment niets nodig, en ben dankbaar dat ik vrijgevig kon/mocht zijn…
Over het bereiken van dat punt gaat ‘Gek van verlangen’, over de love-addict die in veel therapeuten verstopt zit.
Bestel je het boek hier dan steun je givinglight.nl (check die website!)
Reacties