Het grootste deel van mijn leven voerde ik graag het hoogste woord. En nu ik dat wat minder nodig heb kijk ik er met enige gêne op terug. Het is eigenlijk fijner anderen hun verhaal te laten doen, vind ik nu.
En daarom neem ik podcasts op en ben ik betrokken in Uitgeverij Lucht…
Heb ik dan zelf niets meer te delen of te vertellen? Ik hoop van wel, want niets zo inspirerend als ervaringsverhalen is mijn overtuiging. Zo lang geldingsdrang ondergeschikt is aan de inhoud dan, want die ‘kijk mij nou-reflex’ kun je maar beter proberen kwijt te raken. Inderdaad, een oordeel, maar vooral over mezelf…
En nu schreef ik dus toch weer een boek, dit keer over hardlopen en lichaamswerk. Het is mijn passie, allebei, en die wil ik graag delen. Het kostte me bijna een jaar, dit boek schrijven, en soms was het echt zwoegen. Nu is het onderweg naar de drukker, en twijfel ik of het wel echt de moeite waard gaat zijn. Er kan in ieder geval niet meer aan geschaafd worden.
Ik heb er alles aan gedaan, maar hoe gaat het ontvangen worden? En draagt het echt iets bij aan de praktijk van de runningtherapie?
Soms ben ik overtuigd dat ijdelheid me nog veel te veel aanstuurt, op andere momenten durf ik te geloven dat ik nuttige kennis deel. Vroeger twijfelde ik daar nooit aan.
Nog een kleine maand, dan is het er echt… Dat ik met de opbrengst het werk van Michelle van Tongerloo steun is voor mij een geruststellende gedachte. Vijf euro voor ieder boek dat verkocht wordt via www.brambakker.com (dat kan dus hier) maak ik over aan de stichting lekkergeven.nl.
En ondertussen blijf ik voor mijn goede gevoel toch maar rennen, momenteel tegen heuvels op in Frankrijk.
Reacties