Mijn vriend en collega-vader Franky Mandias is afgelopen week gecremeerd, nadat hij bezweek aan alvleesklierkanker.
Net als mijn vader, vier maanden eerder, koos hij voor palliatieve sedatie.
En toch was voor mij alles anders, en ik probeer te begrijpen waarom…
Valt het overlijden van Franky me zo zwaar, omdat mijn vader zo kort daarvoor ging? Of kan ik mede daardoor gemakkelijker bij het intense verdriet dat ik voel door het vertrek van mijn dierbare vriend Franky? Is dit ‘gestapeld verdriet’?
De dood van belangrijke vrienden eerder in mijn leven (Paul, Joost, Gerrit) spookt ook weer veel meer door mijn hoofd…
Mijn vader vervulde een rol als opa in het leven van Lorenzo, de zoon van Franky. En hij deed dat geweldig, zoals hij voor al zijn kleinkinderen een hele lieve opa was.
Op zijn beurt was Franky een altijd aanwezige en beschikbare bonusvader voor mijn zoon Fimme, de (half)broer van Lorenzo. En dat Fimme zijn rots in de branding nu moet missen doet ook pijn bij mij…
Als je dit niet kunt volgen begrijp je wellicht iets van mijn verwarring. Ik verlies te veel en te vaak mannenbroeders. En in die reeks was mijn vader misschien het meest dichtbij, maar ook het oudst. En klaar met het leven, op zijn 89e…
Of gedroeg ik me als brave zoon door de emoties rond het overlijden van mijn vader te blokken? Ik weet het werkelijk niet.
Ik voel me schuldig dat ik Franky nu al meer mis dan mijn vader. Het werken aan de theatervoorstelling ‘Oud zeer’, over emotioneel afwezige vaders, lukte me ook niet de afgelopen weken. Teveel verwarring rond het einde van het vaderschap… Ik heb nog zes weken voor de try-outs beginnen.
De bloemen voor Franky werden na de crematie bij het vadermonument op Zorgvlied neergelegd, en toen ik daar stond voelde ik me gelukkig een beetje getroost. Wat is verlies toch rauw…
p.s. als je wilt komen kijken naar ‘Oud zeer’ check dan de speellijst.
Reacties