Je verlangt naar rust, en pleit voor (zelf)liefde. Eindelijk vooral geven in plaats van halen. Liever veilig thuis met je geliefden dan op een publiek podium.
Het boek is af, letterlijk en figuurlijk. Het publieke verhaal stopt.
En dan, vanuit het niets: een heel lelijk verhaal in de krant, over iemand die je lang geleden goed kende. Maar die je al jaren niet sprak. Een man die worstelt met een ernstige verslaving wordt m.b.v. uitlatingen van jou publiekelijk afgemaakt…
Hij is het grootste slachtoffer, terwijl de journalist gelooft dat hij heeft gescoord. Wel een heel lelijk doelpunt, maar dat maakt hem niet uit. Ook niet dat er buitenspel aan vooraf ging. Tegen iedere journalist die me had gevraagd voor een interview over een vroegere patiënt had ik nee gezegd, tenzij de patiënt het ook zou willen.
Er werd niets gevraagd, er werd me niet gevraagd of de woorden die me in de mond zijn gelegd zo door mij zijn gesproken… Heb ik iets gezegd dat onder mijn beroepsgeheim viel, tien jaar geleden? Ik vind van niet, maar had natuurlijk helemaal niets moeten zeggen tegen een journalist die ik beschouwde als goede bekende en met wie ik sprak over veel meer dingen dan iemand die forse schade ondervindt van drank en drugs.
Ik werk graag met mensen die kampen met verslaving. ‘Tot de dood er op volgt’ is mijn motto, nooit opgeven. Heeft ook alles met mijn eigen mateloosheid van doen, die ik gespiegeld krijg…
Ik hoop dat de man die in de krant werd afgemaakt hier motivatie uit kan putten, dat hij ons gaat laten zien dat hij toch weer richting het podium kan.
Een rectificatie zal de aangerichte schade bij mij niet wegnemen, die worden ook amper gelezen. Maar dat iemand eerst een overtreding begaat en dan scoort behoeft rechtzetting.
Ik hoef onrechtvaardigheid niet te verdragen, open, eerlijk en transparant is de weg, met liefde…
Reacties