Zorgprofessional bij Sitagre, zonder diagnose (1)

Er loopt een knappe vrouw onze gang in. Is dat de dame die ik moet spreken vanwege haar arbeidsverzuim? Ziet er niet echt ziek uit…
Ze stelt zich wacht schuchter voor, niet helemaal op haar gemak. Maar dat zou ik zelf ook niet zijn als een wildvreemde psychiater je gaat doorzagen over psychische klachten.
Ze lacht ongemakkelijk. Het afweermechanisme is ‘weglachen’, registreer ik onaangedaan. Ik wil weten wat er achter die lach schuilt, waar ze kwetsbaar is en niet alleen slim, succesvol, mooi en ogenschijnlijk vrolijk.
Een eerdere deskundige heeft verklaard dat ze een milde depressie heeft gehad, naast de complete uitputting die haar zes maanden geleden het werken onmogelijk maakte.
Het is een echte hulpverleenster: kinderen, partner en patiënten eerst, en pas heel veel later zijzelf. Te laat.
De relatie is gesneuveld, en de patiënten moeten het al maanden zonder haar zorg doen. Alleen de kinderen komen niets tekort, schat ik in.
Ze heeft wel wat gesprekken met een therapeut gehad, maar dat heeft niet heel erg geholpen, vertelt ze.
“Dat komt omdat het geen pijn deed”, bluf ik. Ineens komen er dan toch tranen, en pas dan zie ik haar echt: een mooie jonge vrouw, die haar kwetsbaarheden negeerde en met open ogen in ‘de val van het teveel’ liep.
Veel te leren nog, maar ook veel te winnen. Als het goed is heeft ze nog minstens veertig jaar voor de boeg. Wordt een leuke oma later, denk ik…

www.sitagre.nl tekst: Bram Bakker

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *