Actiebrief tegen euthanasie

Geachte collega,

We willen u vragen om bijgaande brief te ondertekenen als u zich, net als wij, zorgen maakt over het oprekken van de euthanasiewet en dubieuze toetsing als het gaat om onze patiënten, mensen met ernstige psychiatrische problematiek.

Als we tenminste vijftig psychiaters bereid hebben gevonden om deze brief te tekenen dan zal het televisieprogramma EenVandaag onze brief in ontvangst nemen met als doel beleidsmakers en politiek ter verantwoording te roepen.

Concreet:
Stuur een e-mail naar één van ons beiden met de volgende tekst:

Ik, (naam) ben psychiater en ondersteun deze brief
Graag met vermelding van woon- of werkplaats

Stuur deze oproep eventueel ook door aan collega’s.

Alvast dank!

Dr. Esther van Fenema, Leiden
e.m.vanfenema@lumc.nl

Dr. Bram Bakker, Amsterdam

 

OPROEP-AAN-PSYCHIATERS-IN-NEDERLAND

 

Lees het artikel op je gemak (pdf opent full screen).

Stress is geen individueel probleem

Als de overheid ziekte bij burgers wil voorkomen, dan moet de aanpak van stress prioriteit krijgen, schrijven Martijn van Winkelhof en Bram Bakker.

Overgewicht, te weinig bewegen, verkeerd eten en stress. Deze levensstijlkenmerken veroorzaken een groot deel (enkele tientallen procenten) van de kosten van ziekte en zorg, daarover zijn vrijwel alle experts het eens.

Maar wat doen we eraan? Daarover verschillen de meningen.

Lees het artikel op NRC.nl

 

Een verdachte patiënt is nog geen dader

Ineens wordt het op niets gebaseerde vooroordeel dat alle gekken gevaarlijk zijn ook weer uit de kast getrokken.

Terwijl nog niemand weet wat er precies met de vermiste Anne Faber uit Utrecht is gebeurd vinden media de aanhouding van een verdachte al voldoende om groots uit te pakken over zijn verleden. De hele doopceel van de man wordt gelicht, het achtuurjournaal opent met uitgebreide beelden van de instelling waar hij werd behandeld en laat ook nog op een plattegrond precies zien waar de kliniek ligt. Nou, die man moet wel schuldig zijn is de impliciete boodschap…

Het kan heel goed zijn dat deze verdachte binnenkort bekent en uiteindelijk zal worden veroordeeld. En dan zal zijn strafblad zeker worden meegewogen. Maar voordat het zover is, als het al zover komt, wordt er een beeld geschetst van de omgeving waar hij werd behandeld. Of niet-behandeld, zoals de critici van forensisch-psychiatrische behandeling allemaal wel weer zullen gaan roepen. En in het verlengde daarvan kan het op niets gebaseerde vooroordeel dat alle gekken gevaarlijk zijn ook weer uit de kast worden getrokken. De doodstraf voor deze mensen, of minstens gedwongen castratie. En in zo’n kliniek werken ook echt alleen maar prutsers, zie je nu wel?

In ons land zijn vele mensen dagelijks bezig om het stigma rond psychische aandoeningen te bestrijden. Ze doen dat op een vriendelijke manier, het zijn voor een belangrijk deel vrijwilligers. Ze rennen rond het IJsselmeer in een estafette bijvoorbeeld, om wat aandacht te vragen en een paar duizend euro op te halen (www.socialrun.nl). En soms boeken ze kleine succesjes, als er een beroemdheid zelfmoord pleegt en er een beetje uitleg over depressie wordt gegeven in de media. Maar deze lieve, goedwillende mensen, vaak met eigen ervaringen rond psychisch leed, worden totaal overschreeuwd door de berichtgeving rond een verdachte met een psychiatrische voorgeschiedenis.

Het budget van het journaal en de impact van de berichtgeving zetten de mensen die strijden tegen stigma in een klap weer op een nog grotere achterstand.

Dat is niet eerlijk, en ook nog onterecht: de resultaten van gedwongen behandeling in de forensische psychiatrie zijn in het algemeen namelijk goed, en de recidive-kans is er veel kleiner dan in een ‘gewone’ gevangenis (waar ook veel mensen met serieuze psychische problemen zitten, maar die veel minder behandeling krijgen). De meeste daders van geweldsdelicten hebben nog altijd geen enkele link met bekende psychische problemen, mag dat nog even benadrukt worden?

Dank weer aan alle media, voor hun bijdrage aan het in stand houden van het stigma rond psychische stoornissen.

Lees de column (en reacties) op Joop.

Recensie Max, Mischa & het Tet-offensief

Recensie Max, Mischa & het Tet-offensief

Wanneer het is begonnen herinner ik me niet precies, maar sinds een aantal jaren lees ik bij voorkeur hele dikke romans. En bij voorkeur in de vakantie. De eerste waren die van Jonathan Franzen, vooral ‘De correcties’ vond ik meesterlijk. Vaak zijn het Amerikaanse romans. Mijn vorige zomer genoot ik van ‘Een klein leven’ van Hanya Yanagihara.

Het vereist veel moed om een heel erg dikke roman te durven schrijven, denk ik. En je moet waarschijnlijk niet al te perfectionistisch zijn, want volledige controle houden over honderden pagina’s verhaal…

Deze zomer genoot ik intens van Max, Mischa & het Tet-offensief. Het ruim 1200 pagina’s tellende boek is weliswaar niet geschreven door een Amerikaan, maar speelt zich wel vrijwel geheel af in de Verenigde Staten. De Noorse auteur Johan Harstad leidt ons door de geschiedenis van Amerika vanaf de oorlog in Vietnam, terwijl hij zelf pas in 1979 in Stavanger werd geboren. In de roman staan de levens van de hoofdpersoon Max, zijn vriendin Mischa, zijn vriend Mordecai en oom Owen centraal. In de honderden bladzijden meandert het boek door hun levens, met soms zeer uitgebreide en gedetailleerde passages, en dan weer relatief weinig woorden voor ingrijpende gebeurtenissen.

“Nooit kreeg ik een beter beeld van de Vietnam oorlog dan tijdens het lezen van dit boek.”

Het is niet alleen het verhaal dat het lezen van dit boek tot een avontuur maakt, het is ook een belevenis om een week of twee meegesleept te worden in een wereld die je uit de geschiedenislessen kent, maar die je nooit zelf aan den lijven ondervonden hebt. Nooit kreeg ik een beter beeld van de Vietnam oorlog dan tijdens het lezen van dit boek en de impact van de aanslagen op het WTC in New York in 2001 is me ook nooit zo duidelijk geworden als door de beschrijvingen van Harstad.

Persoonlijke top 10 aller tijden

Is dit boek nog meer dan een goed verhaal? Jazeker. Wat mij betreft draait alles om het thema hechting. Waar voel je je thuis en met wie kun je je echt verbinden? Max is er niet goed in en eigenlijk niemand van de personages in het boek. Je wordt meegesleept in hun levens, die vaak gekleurd worden door eenzaamheid. Ook al zijn ze succesvol en omgeven met mensen.

De afloop van het boek is op zichzelf weinig verrassend, maar na twee weken geleefd te hebben met deze mensen van vlees en bloed kun je aan het eind van het boek bijna niets anders dan huilen. Dat Harstad een paar losse eindjes is vergeten valt in het niet bij de fysieke ervaring die dit fantastische boek je bezorgt. Zeldzame klasse, komt met stip binnen in mijn persoonlijke top 10 aller tijden

 

Bij Sitagre, zonder diagnose (3)

‘Een depressie zal het niet zijn’, denk ik, als ik de jonge vrouw ophaal uit de wachtkamer. Ze lacht me vriendelijk toe, open en ogenschijnlijk volledig op haar gemak. Heel anders dan de meeste mensen, die in deze situatie vaak een beetje beducht zijn voor de deskundige waar ze mee moeten praten.

Zij ziet dit gesprek als een kans, vertelt ze me onomwonden, nadat ze heeft plaatsgenomen. ‘Er is nogal veel gebeurd de afgelopen jaren, en nu trek ik het dus echt helemaal niet meer’, zegt ze. Er volgt een verhaal waar ik al moe van word door er alleen maar naar te luisteren. Vanwege de liefde naar een ver land verhuisd, en daar geprobeerd een zelfstandig leven op te bouwen in de buurt van haar geliefde en zijn familie. Ook nog zorgend voor de jonge kinderen uit zijn vorige relatie. Dag en nacht in touw. Ze zijn uiteindelijk op een goede manier uit elkaar gegaan, hij wilde haar ook niet langer beperken.

Terug in Nederland vond ze snel een nieuwe baan. Dat ging zo goed dat het al direct ook een veel te zware baan werd. Meer managen dan echt met mensen werken. Kwam er een nieuwe liefde bij, van harte welkom natuurlijk, en ook nog een verhuizing.

Ze was weer bij haar ouders ingetrokken na terugkomst, hetgeen hen alle drie niet meeviel, en dan leek samenwonen, hoe snel ook, toch aantrekkelijker. De relatie zit echt goed, verzekert ze me. En begint een oude kinderwens weer op te spelen zelfs.

‘Je bent overtraind’, zeg ik.

Drie maanden geleden hield ineens alles op. Van het ene op het andere moment kon ze alleen nog maar huilen, zonder dat ze zich depressief voelde. Fysiek kon ze letterlijk niet meer bewegen. Ze wilde echt wel, maar kon niet. Totale uitputting, geen enkel concentratievermogen, een geheugen zo lek als een vergiet.

‘Je bent overtraind’, zeg ik. Ze kijkt me even verbaasd aan, en knikt dan instemmend. ‘Zoiets is het ja’, antwoordt ze.

‘Dan moet je gaan revalideren: niet nietsdoen, dat helpt niet, maar in hele kleine stapjes werken aan je herstel. Onder professionele begeleiding, want anders ren je jezelf binnenkort weer voorbij.’
Ze zucht. ‘Dat zou wel eens kunnen, ja.’